Komst nait in hemel, jong

 
 
Vader besliste uiteindelijk dat ik na de grote vakantie naar een andere school ging.
Het was een nieuwe school, pas gebouwd. Wel van de synodalen maar dat vond hij
niet zo erg.
‘Je gaat naar de Bavickschool, bij de Hamburgervijver. Het is een Daltonschool.’
‘Wat is dat?’ vroeg ik.
Hij haalde zijn schouders op.
‘Tja, anders dan een gewone school, ze hebben geen banken in de klas maar
tafels en stoelen.’
Ik zag in gedachten een klas zoals onze woonkamer.
De tafel met Perzisch kleed, vier stoelen er omheen, Vader’s rookstoel naast de kachel.
Gezellig.
 
rookstoel
 
De vakantie vloog voorbij.
Een week voor de school begon mocht ik met Vader mee de stad in, achterop de Mobylette.
We stopten bij een fietsenwinkel.
‘Leerling Rijwielen’ ontcijferde ik op de winkelruit.
We gingen naar binnen, Vader liep direct door naar achteren.
‘Kom hier, geef meneer Leerling eens een hand,’ zei hij.
Meneer Leerling kneep mijn hand fijn. Hij lachte.
‘Dus jij komt je nieuwe fiets halen?’ vroeg hij.
‘Huh?’
Vader genoot van mijn onthutst gezicht, hij lachte breed.
‘Een mooie tweedehands fiets, helemaal opnieuw gemoffeld, kijk maar.’
Ik keek mijn ogen uit.
Er hoefden geen blokken aan de trappers, mijn spillebenen waren lang genoeg.
‘Is het echt een moffenfiets?’ vroeg ik.
Meneer Leerling schoot in de lach.
‘Nee, gemoffeld is dat hij helemaal nieuw in de verf zit, dat heeft niks met de moffen
te maken.’
Ik mocht gelijk terug naar huis fietsen.
‘Zo, volgende week ga je op de fiets naar school,’ zei Vader.
Moeder keek bezwaarlijk.
‘Hij kan net zo goed lopen,’ bitste ze.
‘Niks ervan,’ zei Vader op strenge toon.
Als Vader zo’n toon gebruikte was ze stil. Net of ze een beetje bang van hem was.
 
jongen-met-fiets
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Het is fijn op de nieuwe school.
Juf Vermeulen, de lerares van mijn klas is een lieve juf.
‘Je hebt wel een achterstand met rekenen, maar dat werken we wel weg,’ zegt ze.
Ze ziet mijn gezicht betrekken.
‘Vind je rekenen niet zo leuk?’
‘Als je het niet weet en een tik met de lineaal krijgt…’
‘Hier wordt niet getikt of geslagen,’ zegt ze resoluut, ‘daar hoef je niet bang voor te zijn.’
‘Maar ik heb wel liever taal.’
Ze lacht.
‘Het komt wel goed, jochie,’ zei ze en strijkt over mijn bol.

Natuurlijk lag er geen Perzisch kleed op de tafeltjes.
Ze waren gegroepeerd in blokjes van vier, en je mocht samen met de andere drie kinderen werken.
Rekenen was niet eens moeilijk, een makkie eigenlijk.
Tafels opdreunen deden we niet en je hoefde ook geen psalmversjes uit je hoofd leren.

Van Moeder moest ik elke zondag een psalmvers uit mijn hoofd leren.
In het begin zei ze elke regel op en dan moest ik het nazeggen, net zo lang tot ik
het hele vers kon opdreunen.
Ik leerde snel, maar vond het vervelend. Meestal snapte ik niks van de teksten,
maar dat kwam later wel, zei Moeder.
En wee mijn gebeente als ik het niet kende. Als Moeder boos werd praatte ze Gronings.
‘Komst nait in hemel, jong!’ dreigde ze dan.
En ik boog mijn hoofd en zei hakkelend het vers op.

Toen ik goed kon lezen moest ik elke zondagavond na het eten aan tafel uit de
bijbel voorlezen. Er werd elke dag uit de bijbel gelezen, maar dat deed Vader altijd.
Mijn zus en Moeder hoefden nooit te lezen.
Uit de bijbel lezen was voor mannenbroeders, zei Vader.
Ik mocht uit de kinderbijbel lezen, het was geen echte bijbel maar het Groot Vertelboek
voor de Bijbelse Geschiedenis van Anne de Vries.
 
kinderbijbelNa het ontbijt las Moeder wel, maar dat was een kalenderblaadje.
‘Scheur even een Kruimken af?’ zei ze dan tegen mij.
Er hing een kalender in de hoek, ‘Kruimkens van ‘s Heeren tafel’ met een blok scheurblaadjes, de datum op
de voorkant en een tekst op de achterkant.
Ze las dan haperend en hakkelend de stichtelijke tekst.
Ze besloot dan met een langdurig dankgebed dat ze onverstaanbaar voor zich uit mummelde.
Na een tijdje keek ik door mijn half dichtgeknepen ogen
of ze klaar was, dan had ze haar ogen open.
Dan kon ik gelukkig naar school.
 
 
bavinckschool
 
 

De laatste Held

 
 
TerryPratchett
 
Vandaag overleed Terry Pratchett op de leeftijd van 66 jaar.
Hij leed aan een zeldzame vorm van Alzheimer.
Hij was een groot schrijver en een aimabel mens.

Terry Pratchett was één van de laatste helden, rasverteller met een rijke fantasie, veel humor. Als geen ander stak hij de draak met de Engelse aristocratie, de burgerlijkheid,
de duffe wetenschap.
Met veel humor hield hij ons een spiegel voor van de realiteit, met ongeremde fantasie,
zonder in het ongeloofwaardige te vervallen.
Hoewel…
Er is één boek van hem niet in het Nederlands vertaald, The Last Hero.
Ik heb geprobeerd het te vertalen, het is nog niet helemaal af.
Hieronder een kleine passage.


Drie drukke uren later stond Heer Ottopedi, Patriciër van Ankh-Meurbork, in de grote
hal van de Gesloten Universiteit. Hij was onder de indruk. De tovenaars konden,
als ze eenmaal de urgentie van een probleem hadden onderkend en nadat ze de lunch
hadden genoten en geruzied hadden over het toetje, best snel werken.

Hun methode om een oplossing van een probleem te vinden, was, zover de Patriciër
kon zien, creatief herriemaken. Stel de vraag was, “Wat is de beste spreuk om een
gedichtenboek in een kikker te veranderen?”, dan zouden ze beslist niet zoeken in
een of ander boek met een titel als Voornaamste Amfibiën-Bezweringen
in een Literaire Omgeving: Een Vergelijking
. Dat zouden ze zien als valsspelen.
In plaats daarvan zouden ze, staande rond een schoolbord, ruziën over het krijtje
dat van de een naar de ander ging, ondertussen gedeeltes uitwissend van wat de
huidige krijtjesbezitter op het bord kalkte voordat hij de zin kon beëindigen.
Toch leek het op een of andere manier te werken.
Op dit moment stond er iets midden in de hal. Voor de in kunst onderwezen
Patriciër leek het een groot vergrootglas, omringd door rotzooi.
‘Technisch gezien, heer, kan een omniscoop alles zien en overal kijken,’ zei Aartskanselier
Ridiekel, die techisch gezien het hoofd was van de faculteit Alle Bekende Toverij.
‘Werkelijk? Opmerkelijk.’
‘Overal en altijd,’ ging Ridiekel verder, zo te zien zelf niet onder de indruk.
‘Wel zeer nuttig.’
‘Ja, dat zegt iedereen,’ zei Ridiekel, kregel op de vloer stampend.
‘Het probleem is, omdat het verhipte ding overal kan kijken, het praktisch onmogelijk
is om het ergens te laten kijken. Tenminste, iets dat het aankijken waard is.
En je zult versteld staan hoeveel plaatsen er in het universum zijn. En tijden ook.’
‘Twintig over één, bijvoorbeeld,’ zei de Patriciër.
‘Onder andere, inderdaad. Wil je even kijken, heer?
Heer Ottopedi naderde behoedzaam en tuurde in het ronde grote glas. Hij fronste.
‘Alles wat ik zie is wat er aan de andere kant is,’ zei hij.
‘Dat is omdat het ingesteld is op hier en nu, heer,’ zei een jonge tovenaar die bezig
was het instrument in te stellen.
‘O, is dat het,’ zei de Patriciër. ‘Die hebben wij ook in het paleis. We noemen ze ramen.’
‘Nou, als ik dit doe,’ zei de tovenaar, en deed iets met de rand van het glas, ‘dan kijkt
het de andere kant op.’
Heer Ottopedi keek in zijn eigen gezicht.
‘En dit noemen we spiegels,’ zei hij, alsof hij een kind iets uitlegde.
‘Ik denk het niet, heer’ zei de tovenaar. ‘Het duurt even voor je je realiseert wat je ziet.
Het helpt als je je hand opsteekt…’
Heer Ottopedi bekeek hem streng, maar verwaardigde zich toch een klein zwaaitje.
‘O. Curieus… Hoe heet je, jonge man?’
‘Ponder Stibbons, heer. Het nieuwe Hoofd van Onadviesbare Toegepaste Magie, heer.
Weet je, de truc is niet om een omniscoop te bouwen, omdat het eigenlijk een ontwikkeling
is van de ouderwetse kristallen bol, het gaat erom dat je het laat zien wat jij wilt zien.
Het is alsof je een snaar moet stemmen en als -‘
‘Excuus, welke toegepaste magie?’ zei de Patriciër.
‘Onadviesbare, heer.’ zei Ponder gladjes, in de hoop dat het probleem omzeilbaar was door
er recht door te ploegen. ‘Overigens… ik denk dat we het kunnen richten op de juiste
omgeving, heer. Het energieverbruik is aanzienlijk; we moeten er misschien nog een
proefkonijn aan opofferen.’
De tovenaars verzamelden zich rondom het apparaat.
‘Kun je in de toekomst kijken?’ zei Heer Ottopedi.
‘In theorie wel, heer,’ zei Ponder, ‘Maar dat zou zeer… niet adviseerbaar zijn weet je,
omdat eerdere studies uitwezen dat het feit van observatie de golfvorm van de fase-ruimte
doet instorten.’
Geen spiertje vertrok op het gezicht van de Patriciër.
‘Verontschuldig mij, ik ben wat achter met de gegevens van de faculteitsstaf,’ zei hij.
‘Ben jij degene die gedroogde kikkerpillen moet nemen?’
‘Nee, dat is de Administrateur, ‘zei Ponder. ‘Hij moet ze nemen omdat hij gek is, heer.’
‘Aha,’ zei Heer Ottopedi, en nu had hij wel een uitdrukking op zijn gezicht. Het was dat
van een man die resoluut niet zegt wat er op het puntje van zijn tong ligt.
‘Wat Stibbons bedoelt, heer,’ zei de Aartskanselier, ‘is dat er miljoenen en miljoenen
toekomsten zijn die, euh, als het ware bestaan, zie je. Het zijn allemaal… mogelijke
vormen van de toekomst. Maar kennelijk is de eerste waar je naar kijkt ook degene die
de toekomst wordt. Het kan wel eens niet die toekomst zijn die je leuk vindt. Kennelijk
heeft het allemaal te maken met het Onzekerheids Principe’ .
‘En dat is…?’
‘Ik weet het niet zeker. Meneer Stibbons is degene die alles van dat soort dingen weet.’

 
 
Adieu Terry.
 
 

Wel liefdevol gemaakt, niet liefdevol ontvangen

 
 
Groningen, 1952.
Ik was 6 en moest naar de lagere school.
Moeder was blij, op de Gereformeerde kleuterschool zaten, behalve ik, alleen maar
synodale kinderen.
‘Daar kun je geen vriendjes mee worden,’ had ze gezegd.
Dus nu naar een school die strenger in de leer was, een artikel 31 omgeving met goede
meesters en juffen, vertrouwd volk want die zagen we ‘s zondags twee keer in de Noorderkerk.
Mijn ouders waren in de Gereformeerde kerkscheuring van 1944/45 meegegaan met
prof. Schilder, oftewel gereformeerd ‘onderhoudende artikel 31′ geworden.
Ik ben na mijn geboorte dan ook niet ‘verondersteld wedergeboren’ gedoopt. Ik moest
het zelf maar zien te rooien, dat wedergeboren worden.

Religie maakt meer kapot dan je lief is.
Onder andere ons gezin.
Later heb ik me, zo gauw dat kon, onttrokken aan de gemeenschap der Kerk.
Ik had gemeenschap met een meisje gehad, dat smaakte naar meer en gaf ook meer
voldoening, zodoende.

Het vervoer naar de kleuterschool bestond uit mijn autoped.
Een mooie rooie, met zitje annex standaard, maar zonder rem.
Ik moest wel in mijn eentje steppen, zonder begeleiding. Vader werkte in de fabriek,
of was ziek thuis, want hij had een open been dat hem regelmatig aan zijn ligstoel bond.
Moeder was schoonmaakster, bij mensen thuis maar ook op een school, de HBS in
de Grote Rozenstraat. Ik was al vaak mee geweest, dan mocht ik met een grote, brede
zachte bezem de gangen vegen.
 
chrhbs
 
Ik ging dus al naar de HBS voor ik naar de lagere school ging.
 
Toen ik naar de lagere school ging, moest ik vaker mee om te helpen.
Het schoolbord schoonmaken, waarbij ik dan wel op een stoel moest staan voor de bovenkant.
Of alle prullenbakken legen.
Het scheikundelokaal had een aparte bekoring, geen schoolbanken maar werkbanken met
gaspitjes en spoelbakken met kranen. En grote laden die je kon opentrekken om de
geheimzinnige inhoud te verkennen.
Een hoefijzermagneet van gigantische proporties waaraan stukjes metaal zaten die
ik er niet af kon krijgen. Een glazen buisje met een zilverachtige vloeistof erin.
De kurk schoot er met een plop af en het spul spatte deels in de la en deels op
de net aangeveegde vloer.
‘Kwik!’ brulde Moeder, terwijl ze me een flinke pets tegen mijn hoofd gaf.
‘Rotjong! Wat doe je er aan met je smerige rotpoten!’
Moeder was niet altijd diplomatiek in haar uitingen.
Vader had eens gezegd dat Moeder achteraan stond toen het verstand werd uitgedeeld
maar vooraan toen het om de grote bekken ging.
Ik kroop op de grond om de kwikbolletjes op te rapen. Dat viel niet mee,
ze ontsnapten telkens.
‘Hier, snotjong, opvegen!’
Er kletterde een stofblik en veger naast me op de grond, met veel moeite lukte
het om het spul in het stofblik te krijgen.
Met een rood gezicht stond Moeder in de la te frutten, het duurde lang voor
alles opgeruimd was.
Voor straf mocht ik de volgende keer niet weer mee, beet ze me toe.
Alsof dat een straf was!

 
svdveenschool
 
De eerste klas van de S. v. d. Veen school was een verschrikking.
Ouderwets onderwijs, drie rijen banken in een krijtig lokaal.
Klassikaal leren schrijven en rekenen, psalmversjes uit je hoofd leren.
Tafels van vermenigvuldiging opdreunen. Schuin schrijven, op de lijntjes met een
haperende kroontjespen die inkt spetterde vanwege het slechte papier.
Juf Boom mepte met een lineaal op je hand als ze het niet netjes vond.
‘Hou je hand op! Hoger!’
Pets.
Ik werd gepest door een paar kinderen. In een onbewaakt ogenblik zat ik
nietsvermoedend met een vinger in mijn neus.
‘Juf! Juf! Hij zit in zijn neus te pulken!’
Juf Boom kwam met grote stappen op me toe, de lineaal opgeheven.
‘Laat dat! Hou je hand op! Hoger!’
Pets.
Na vieren riepen de meiden over het schoolplein: ‘Neusjepullekepulk!’
De jongen die naast me zat zei: ‘Poets jij je tanden niet? Ze zijn groen en
je stinkt uit je mond.’
Ik kwam huilend thuis.
‘We hebben geen geld voor tandpasta, hier, poets maar met Vim,’ zei Moeder.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee, ik wil tandpasta!’
Moeder poetste met kracht mijn tanden met Vim, mijn hoofd gekneld in de holte
van haar arm.
‘Rotjong ook altijd.’

Ik was een nakomertje en misschien wel liefdevol gemaakt maar niet liefdevol ontvangen.
En op school ging het nu ook niet zo goed.

-vervolgt-

Vriendschap

 
 
Afgelopen vrijdag kreeg ik een e-mail van iemand uit mijn verleden.
Dat klinkt geheimzinnig, obscuur misschien, maar het tegendeel is waar.
Die iemand uit mijn verleden was/is een vriend.

Vrienden zoals waar Doe Maar over zong?
‘Als je wint heb je vrienden, rijen dik, echte vrienden
Als je wint nooit meer eenzaam
Zolang je wint.’

Of de vriendschap van Het Goede Doel:
‘Vriendschap is een droom,
een pakketje schroot
met een dun laagje chroom.’

Vaak denk je dat het nu eenmaal zo gaat, met vrienden.
Blijken die vrienden niet meer te zijn geweest dan oppervlakkige kennissen.

Nee, een echte vriend is meer een tegeltjesiemand, zoals in dat gedichtje
van Toon Hermans:
‘pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
‘k heb een vriend’

Groter cliché bestaat niet.
Het portret van het huilende zigeunerjongetje ernaast en je hebt het
beeld ongeveer. Bweh.

O ja, die e-mail.
Die kwam van een vriendin.
Hoe het met me ging, want ze had al lange tijd niks meer van me gehoord.
Niks meer, niks minder.

Dat klopt, ik had al meer dan een jaar niks meer van me laten horen.
Ik had iets anders aan mijn hoofd, leef een ander leven dan vroeger.
Moest uit dat vroegere leven best nog wel iets verwerken en ik dacht dat
het beste in mijn eentje te kunnen doen.

Die vriendin (mijn vriendin) uit zich niet zo.
Ze lijkt een koele noorderlinge, een blik of een knikje is vaak voldoende.
Zo’n kort e-mailtje is voldoende.

Een onderbreking van meer dan een jaar kan gewoon.
Maar toch ben ik blij dat ze mailde.
Vrienden zijn doe je samen.
 
 

Het Einde der Tijden

 
 
‘Waar zit je?’ fluisterde Damien.
Hij zag niks in de diepe duisternis tussen de gewelven.
‘Hiero!’
Het woord rolde aan als een donderslag, alleen zonder verhelderende bliksem.
Damien spitste zijn oren, hij kon de plaats van het geluid lokaliseren.
Opgelucht strompelde hij over de benen van zijn baas, die met de rug tegen
een steunpilaar zat.
‘Waarom duurde het zo lang?’
‘Hemeltje… heb je een vuurtje voor me, Luuc? Aansteker vergeten.’
Een schrapende klik en Damien zoog zijn longen vol rook.
De vlam op de duim van zijn baas bleef helder branden.
Luuc nam hem nauwlettend op.
‘Nou, vertel,’ gromde hij dreigend.
Damien deed het verhaal hoe zijn ingrijpen gisteren was misgelopen.
De ruk aan het stuur van de vrachtwagen was precies uitgekiend, alleen botste
de truck tegen de achterkant van de verkeerde tankwagen.
‘Er zat zoutzuur in,’ zuchtte hij, ‘de benzinewagen reed een eindje ervoor.’
Hij zweeg bedrukt.
Als Luuc het op zijn heupen kreeg zou hij ervan lusten.
Zijn baas staarde in de vlam op zijn duim.
‘Nou, maakt niet uit,’ zei hij, ‘de weg was afgesloten, en daar ging het om.
Ze konden ongestoord naar Verviers rijden.’
Damien knikte.
‘En ben je in de Tweede Kamer gekomen?’
‘Heb je het debat niet gevolgd dan? Ik heb het even goed opgestookt, ze kregen
bijna slaande ruzie!’
‘Hm. En de rest?’
‘De bom ligt op het verlaagde plafond in de vergaderzaal, ontsteking met
mobieltje. Ik hoef maar te bellen en boem! Ik geloof dat er nu een belangrijke
bijeenkomst is.’
De vlam op de duim flakkerde en doofde.
‘Doe maar.’
Damien grabbelde zijn mobiel tevoorschijn, waarbij een snoertje ongezien
op de grond viel. Hij toetste een nummer op het verlichte scherm.
Ze hoorden de beltoon.
In het licht van het schermpje kon je duidelijk zien hoe ze zich verkneuterden.
 
 


 
Geschreven voor Plato’s WE300 van januari: Waarnemen. Het woord mag niet in het verhaal voorkomen en het verhaal moet 300 woorden tellen. Zelf meedoen? Of meer 300 woordverhalen lezen? Klikkerdeklik hier.
 


 
 

….

charlie

Het lamminaat is op

Wat is het internet toch mooi. Zo’n website als Marktplaats geeft veel stof tot denken. Advertenties of bedelberichten, kennismaking, daten, je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er wel. Onderstaand weer een kleine bloemlezing.


Het lamminaat is op. Ik heb een vraagje. Het is eigelijk denk ik niet de bedoeling dat het hier staat. Weet iemand iets van een soort programma als hart ik aktie. Mijn moeder heeft een zware tijd achter de rug en nu krijgt ze telkens nieuwe zware klappen erbij. Zij wilt zo graag een aanbouwtje aan.het huis zodat ze zich daar lekker en rustig op haar gemak kan voelen. Ook haar lamminaat is op en zou ze het vloertje opgeknapt.willen.hebben. het geluk lacht haar totaal niet toe en eigelijk al sinds ze jong was. Ik wil haar het heel graag geven maar finacheel kan ik het helaas ook niet opbrengen. En het bouwen en plaatsen is ookal niet.zo makelijk. Dus wou haar voor zo programma opgeven. En zelf heeft ze wel eens gezecht als iemand dat zou doen vindt ik niet erg. Weet niet of ze als grapje bedoelt maar ik wil mijn mama echt in het zonnetje zetten. En helpen. Mensen mischien ideetjes en tips? Alvast bedankt


Bijzondere ontmoeting Het was laatst 4 februari, rond 13:45: Ik kwam binnen in de kringloop van Bxxxx, en liep naar de elektrische apparaten. Er stond daar een vrouwspersoon in zwart vrijetijds gekleed in een bakje met adapters te zoeken. Ze mompelde iets, en liep achter mij langs. Ik keek om om haar achterna te kijken, en zo zag ik dat jij het was. Met je zwarte golvende haar, en zwart omrande ogen, achter een bril. Ik was er verbaasd van. Jij zag het in één keer. Je keek me trots aan met die blik van: Herken je me nog? Ik wist alleen maar te zeggen: meis, wat zie je eruit! Ja, want ik had het niet verwacht. Je zag er wél schitterend uit, hoor! Wat een verrassing.Je liep even door en bleef verderop staan wachten. Ik ben even later op je toegestapt. En al pratend een kuiertje gemaakt. Het ging over je nieuwe jaarcontract. En daarna viel je oog op een wekkerradio. Waar nog een 9v adapter bij moest. Die hadden we weldra gevonden. En bij het testen werkte het ook nog. Jij was zeer content ermee. Zo vele dank-je-wel dat ik het wel moest geloven. Graag gedaan. Zit wel goed meissie! Ja, ik zou je willen vragen, maar.. weet niet hoe ..of misschien tot ziens? ..in een kringloopwinkel of op een vlooienmarkt..? Want je mocht graag sneupen, weet ik nog, Er is wat afgepraat en gedaan in de tijddat wenog collega’s waren.


Op zoek, ongeveer, misschien.   Ik ben op zoek naar Mario. Hij zou geboren moeten zijn tussen 1967 en 1973! Mogelijk heet zijn moeder Annie of Nellie en heeft zij in Limburg gewoond. Ben jij deze Mario of ken jij iemand die hier aan lijkt te voldoen, mail mij dan.


Werkgever gezocht, links of rechts maakt niet uit   Ik zoek een werkgever of werkgeefster aan de rechter Nieuwe Maas oever te Rotterdam, of aan de linker- danwel rechteroever van De Rotte, te Rotterdam, die mij herkent om voor werkzaamheden een tenminste wettelijk minimumloon wil verschaffen. Uit mijn “foto cv” bijlage kan gekozen worden welke functie toepasbaar is in zijn of haar bedrijf.


Prijs op gave   gratis prijs op gave,tuinmam goed en vakkundig. de tuin op ruimer.tuinman goedt en vakkundig.verwijderen van bomen struiken ,het knippen van heg tot haag en coniferen.bestratten schuttingen,het leggen van gras zoden en grindt.noem het maar op.gratis prijs op gave,ik kom eerst even kijkken,dan kan ik ongeveer een prijsje maken,mijn werk terijn licht tot veldhoven,plus min.ook heb ik een hoge druk spuit ,voor inrit of plaats schoon te maken.gr jan


Geen vuur   Ik ben op zoek naar de blonde vrouw diw mij gisteren (Zondag 23 Februari) mij vroeg op de begraafplaats lxxxxxxxx om een aansteker en ik zei heb ik niet en je had een blauw zwarte op vouw krat mee en liep met stoffen en blik onder mijn armen en ik had een zwarte pet op met rode letters op. Ik wil graag met je in contact komen En meer van je willen weten

Rooverij!

facebook03

Misbuik!

 
 
De Volkskrant weet vanmiddag te melden dat het politiek gekrakeel van de laatste dagen
toch ernstige gevolgen voor de mensen kan hebben.
 
misbuik
 
‘Ja meneer Samsom, u krijgt het ook, hoe u ook draait.’
‘En Halbe eh eh eh, bij jou gaat het anders. Als je hard genoeg liegt gaat het vanzelf weg.’
 
Iedereen zal er mee te maken krijgen: mannen, vrouwen, kinderen en zelfs politici.
Misbuik wordt nog niet gedekt door uw ziektekostenverzekering, welke polis u ook hebt.
Bronnen rondom minister Edith (‘Nee, ik dreig niet met opstelten opstappen’)
melden plannen van de minister om Misbuik alsnog in het basispakket op te nemen.
Dat is misschien een lichtpuntje in deze donkere dagen rondom Kerst.
 
 

Es ist ein Ros entsprungen

 
 
Gisteravond was ik in een sfeervol kerkje uit 1790 te Winsum-Obergum (Gr.).
 
Obergum
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nee, gelukkig (nog) niet beschadigd door een aardbeving…
Er werd een concert gegeven met als titel ‘Klein kerstfeest met kaarslicht’
Sytze Buwalda en Marjon Strijk zongen de sterren aan de hemel, daarbij voortreffelijk begeleid door Vaughan Schlepp op pianoforte.
 
Sytse
Sytze Buwalda, counter-tenor met een weldadige stem.
Wereldberoemd in Nederland door vooral zijn Mattheus-uitvoeringen, maar bovenal een warm mens, waarvan het plezier van het zingen afstraalt.
 
 
 
 
 
Marjon

Marjon Strijk, sopraan, waarvan ik me afvraag waarom ze niet bekender is.
Een prachtige stem, geen grote opera-sopraan met dat vaak irritant zware vibrato, maar een strakke, zuivere stem met een licht vibrato waar nodig.
Deze twee stemmen samen… een genot om naar te luisteren.
 
 
 
 
 
Vaughan_Schlepp
 
 
De begeleiding was door Vaughan Schleppe op pianoforte, één van de voorgangers van de moderne vleugel.
Eigenlijk is het geen wonder dat zoiets goed klinkt,
Mozart heeft er zijn mooiste stukken voor gecomponeerd!
 
 
 
 
Het was een muzikale reis met Kerstliederen uit de hele wereld.
Een mooie selectie, van sereen ingetogen tot uitbundig Zuid-Amerikaans ritme.
Ik heb er van genoten.

Er zijn nog kansen om het mee te maken!
Kijk hiervoor op de concertagenda van Sytse Buwalda
of de concertagenda van Marjon Strijk

Sytse zingt ook de Messiah, hieronder een opname:

 
 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 55 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: