Huisdier

 
 
kanarie
Een tijd geleden hadden we een huisdier.
Het was een kanarie, en hij heette Ludwig. Hij zat in een mooie, ruime kooi maar
verdomde het om te zingen. Buurman Herman, die kenner was, zei dat je eigenlijk
nog een kanarie erbij moest zetten om ze te laten zingen.
‘Wel in een andere kooi, en ook niet zo’n grote’.
‘Is dit dan een grote kanarie?’
‘Nee zak, kleine kooi en gewoon een mannetje, dan hebben ze competitie.’
Wij spraken elkaar aan op gelijke voet. Hij zag kans om twee keer per week zijn pc
te laten crashen, die ik dan weer op weg moest helpen. De zak.

‘Is dit wel een mannetje dan?’ vroeg ik deskundig. Ik had ergens gelezen dat mannetjes
de zangers zijn, bij de kanaries. Mijn vrouw was helemaal weg van die beestjes sinds we
op de Canarische eilanden (hoe kan het ook anders) alle huizen behangen zagen met
kooitjes voorzien van zingende kanaries. Dus moesten wij (nou ja, zij eigenlijk) ook zoiets.
‘Ik zal hem even seksen,’ zei Herman en deed een greep in de kooi.
Mijn vrouw keek verbijsterd toe en opende haar mond om te protesteren, maar het hoorde
erger dan het was.
‘Het is een man,’ sprak Herman, terwijl hij het arme diertje weer in de kooi wilde zetten.
Op de een of andere manier wist het beestje zich vlak voor het deurtje zich los te worstelen
en fladderde hoog in de gordijnen.
‘Zak!’ zei ik.
‘Sorry,’ zei Herman.
‘Nou, je redt je er wel mee, hè?’ zei hij en verliet het pand.
Mijn vrouw stond hem met een boos gezicht na te kijken.
‘Zak!’ zei ze kwaad.

Ze draaide zich om: ‘Nou ja, dan maak ik gelijk de kooi even schoon,’ en liet de
gootsteenbak vol heet water lopen.
‘Doe er een beetje soda erbij, dat ontsmet goed,’ zei ik.
Ze kneep een paar klonten fijn en roerde een sopje met Lola.
Lola is onze biologisch-dynamische afwasborstel. We hebben geen afwasmachine,
‘dat klaren we samen,’ zegt mijn gade dan en laat mij afwassen terwijl zij droogt, waarbij
regelmatig serviesgoed uit haar handen kukelt en op de keukenvloer sneuvelt.
‘Scherven brengen geluk,’ zegt ze altijd opgewekt.
We hebben daarom serviesgoed van verschillende kleuren en afmetingen. Ach, onze
kinderen zijn ook niet gelijk. Het staat best leuk aan tafel.

Ik liep naar de kooi en haalde de lade met grit eruit. Vrouwlief sponsde met een sopdoekje
het losse grit bij elkaar en plotseling zagen we Ludwig voorbijvliegen, de open keuken in.
Hij maakte geen verkenningsvlucht ofzo, maar ging direct op Lola’s steel zitten die met
haar kop in het sopje stond. Lola kantelde, onberekenbaar als vrouwen vaak zijn.
Ludwig kreeg het te laat door, fladderde hevig maar belandde desondanks in het hete sop.
Al spatterend gaf hij de geest.
Arm beestje, hij zou nu nooit meer voor ons fluiten.
Mijn vrouw stond beteuterd te kijken hoe ik het slappe lijfje uit het water ‘Au au, wat heet!’ schepte.
We begroeven hem achter in de tuin, naast Willem de waterschildpad, de twee marmotten
Rekel en Pekel en Pluisje, in leven dwergkonijn.
‘Nou geen huisdier weer,’ sprak ik bars.
Mijn vrouw knikte verdrietig.
Twee weken later kwam onze dochter met een kitten thuis.
‘Ach toe, hij is zo lief, mag ik hem houden?’ smeekte ze met het liefste gezicht dat ze
kon opzetten.
‘Nee,’ zei ik resoluut.
‘Zak!’ zei mijn vrouw.
 
 

Volgende bericht
Een reactie plaatsen

10 reacties

  1. Luvienna

     /  29 maart 2015

    Droevig lot maar mooi verhaal, Letterbak.

    Beantwoorden
  2. Luvienna

     /  29 maart 2015

    Nee, dat is een ander merk.

    Beantwoorden
  3. mijn kanariepiet heet jip
    is in de rui en in een dip
    hij fluit niet meer
    het is ook al een ouwe heer
    gelukkig is je mooie verhaal fictief
    dus neem ik dat hete sopje voor lief.

    Groetjes, Ria

    Beantwoorden
  4. Het veelvuldig gebruik van het woord “zak” en de kitten doen mij denken aan “een kat in de zak kopen”. Maar dat is weer iets heel anders …..
    Ik geniet vooral van mijn tuindieren. Waarbij ik blij ben dat zij niet naar binnenkomen!

    Naar ik begrijp heeft het kanariepietje Ludwig van jullie wel een schone begrafenis gekregen.

    Condolerende groet,

    Beantwoorden
  5. Ach gut die arme kanarie. Moest wel even denken aan dat verhaal van Toon Hermans, duifje is dood. We hebben 13 jaar een dierenwinkel gehad met allerlei dieren en dus ook zangkanaries. Inderdaad de mannen zingen alleen maar. Nu heb ik genoeg aan mijn vissen in de vijver en alle dieren die mijn tuin bevolken.

    Beantwoorden
  6. Heerlijk verhaal. Wel triest natuurlijk.
    Hoe gaat het inmiddels met jullie nieuwe kitten;-)?

    Beantwoorden
  7. Ondanks de tragedie geschaterd van het lachen. Zag het zo gebeuren. 🙂

    Beantwoorden
  8. Arme, arme Ludwig. Zo aan je eind komen is niet leuk. Gelukkig had hij een prachtnaam voor een kanarie, dat dan wel weer😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: