De man en de storm

 
 
Het fijne zand striemt door de duinovergang naar het strand.
De gure noordwester vol op kop, mijn broekspijpen fladderend om mijn
benen duw ik mezelf tegen de wind naar de donderende branding.
Schuim bedekt het strand, waar in de zomer kinderen spelen,
badgasten in de zon liggen.
Niemand te zien.
Behalve ik, zei de gek.
Voorovergebogen tegen de storm spreid ik mijn armen, leun tegen de wind
en vul mijn longen.
Dan schreeuw ik, zo hard ik kan.
De wind overstemt me met gemak, buldert in mijn oren.
Ik draai me om, achter me staat een dik ingepakt figuur.
Alleen de ogen zijn te zien.
Ze glinsteren.
Ze schuift de sjaal voor haar gezicht weg en roept:
“Mag ik nou?”
Ik knik en loop voor de wind terug.
Mal mens.
 
 

Volgende bericht
Een reactie plaatsen

10 reacties

  1. Mooi man!🙂

    Beantwoorden
  2. prachtig

    groetjes, Ria

    Beantwoorden
  3. Dank voor de likes en complimenten!

    Beantwoorden
  4. Heerlijk toch……… en je ziet je bent niet de enige😉

    Beantwoorden
  5. Geweldig! Maar wel een beetje mal😉

    Beantwoorden
  6. Moet kunnen … Je zo laten gaan heerlijk

    Beantwoorden
  7. Schijnt ook erg gezond te zijn. Hard schreeuwen. En daarna lekker lachen.🙂

    Beantwoorden
  8. Prachtig Letterzetter. Hoe heerlijk kan de combinatie wind/strand zijn.

    Beantwoorden
  9. Ja, lekker! In die situatie heeft brullen en schreeuwen zin!

    Beantwoorden
  10. Plato

     /  26 april 2015

    Geweldig zo’n bondig, uitbundig verhaal🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: