De jongen en zijn naam

 
 

Zo, even een terrasje pakken, na een ietwat moeizaam fietstochtje.
Buiten het dorp waaide het onverwacht hard en de beschutte route door de duinen
was afgezet, wegens wateroverlast. Na een kilometer of vier vond ik het welletjes.
Voor de wind zeilde ik terug en de zon kwam er zelfs door.
Het terras van Bruintje Beer, nog lekker in de zon, is vrijwel leeg, er zitten vier
mensen. Ik sluit me er bij aan, zodat ik nu achter de koffie met een punt appelgebak
zit. De Dorpsstraat is heerlijk rustig en het zonnetje knipoogt vriendelijk.
 
badhoteldebruin
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Voor de tweede keer komen ze voorbij, een bijzonder stel. Twee spichtige jonge mensen
met bleke gezichten en helemaal in het zwart gekleed. De jongen, nog lang geen man,
draagt een lange jas die bijna op de grond hangt en heeft een vreemd soort hoedje op.
Hij kijkt dreigend.
Het meisje heeft een gebreide muts op haar hoofd, draagt een driekwart bontjasje op
een maillot en ze heeft gebreide handschoenen aan. Op haar hoofd prijkt een bril met
een zwaar montuur, net zo’n ouderwetse stofbril van een motorrijder.
Waar gaan ze heen? Zijn ze op zoek naar iets?

Mijn buurvrouw stoot haar metgezel aan en wijst naar het paartje.
‘Kijk, daar heb je die gothics weer’, zegt ze zachtjes.
Het is een komisch gezicht, ze hebben een soort schrijdende tred, alsof ze begrafenis-
ondernemers zijn. Ze staan nu vlak voor het terras stil.
Van dichtbij zie ik dat het meisje zwarte lippenstift op heeft, de jongen draagt zwarte
oogmakeup en dat verklaart zijn dreigende blik. Hij kijkt zoekend om zich heen en
haalt zijn schouders op.
‘Zie jij het?’ vraagt hij aan het meisje.
Ze schudt zwijgend haar hoofd.
Doodstil staan ze daar maar te staan, een stille dreiging in de rust van de Vlielandse Dorpsstraat.

‘Zoeken jullie iets?’ vraagt buurvrouw vriendelijk aan het stel.
Ze reageren niet. Opeens gaat schuin aan de overkant een deur open en een man loopt
naar het stel toe.
‘Dag lieverd,’ zegt de man, hij kust het meisje op beide wangen. Lijdzaam ondergaat ze
de begroeting.
‘Kom gauw binnen, je bent laat.’
Hij legt zijn arm om haar schouder en leidt haar naar de overkant. Hij kijkt over zijn
schouder en roept: ‘Kom je ook, Henkie?’
Henkie schuifelt zichtbaar opgelaten achter ze aan.

Op het terras schieten we onwillekeurig in de lach.
‘Ach die arme jongen,’ zegt buurvrouw rechts, ‘als ik hem was, zou ik een andere naam
kiezen.’
‘Of misschien een ander vriendinnetje?’ opper ik.
‘Ach, het gaat vanzelf weer over,’ meent buurvrouw, ‘ik ben ook hippie geweest.’
Aan haar permanent is te zien dat zoiets inderdaad weer over gaat.
 
 

Een reactie plaatsen

3 reacties

  1. Heerlijk verhaal. Ik heb er van genoten.

    Beantwoorden
  2. ria

     /  4 mei 2015

    Bij de naam gothic dacht ik aan het meisje op het bankje op kerstavond ,enkele jaren geleden, in het donker alleen.Ze was in het zwart met een groot kruis om haar nek en zat er in de middag ook al. Ik nodigde haar uit voor het kerstdiner en ze ging mee.
    Later op de avond miste ik mijn warme jas aan de kapstok. De huissleutel was door de brievenbus naar binnen gegooid. Soms kost goed zijn verdriet.

    Groetjes, Ria

    Beantwoorden
  3. Plato

     /  6 mei 2015

    Wat heb je dit goed geschreven Letterzetter. Het vreemde wordt hier genadeloos doorgeprikt. En dan die laatste zin…. onbetaalbaar🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: