De man en zijn liefde

 
 
In een slaperig provinciehoofdstadje in het Noorden des lands woonde een wat oudere, kalende man. Op een goede dag ontmoette hij daar elf jaar geleden een jongere vrouw waarmee hij bevriend raakte. Beiden waren hun partner verloren maar hun vriendschap was zuiver en platonisch.
Samen bezochten ze musea, tentoonstellingen, woonden concerten bij, tot beider genoegen. Hun interesse’s liepen parallel, ze hielden allebei van boeken, kunst en eenvoudige doch voedzame maaltijden.
Na verloop van tijd werden de contacten minder intensief, de man verhuisde naar een klein dorpje in het nabijgelegen Friesland waar hij veel natuur tegenkwam op zijn pas aangeschafte elektrische fiets, zoals bosschages en berkenbomen in de walkanten van diepe sloten naast de fietspaden, maar desondanks was hij best tevreden.

Op de eerste dag van het nieuwe jaar ontwaakte hij wat minder tevreden. Niet wegens het slempen van spiritualiën of het tot diep in de nacht ontsteken van vuurwerk, neen, lieve lezer(es), hij was getroffen door een TIA.
Na opname in een nabijgelegen hospitaal (men leze daartoe ‘De man in het ziekenhuis’) werd hij nog eens getroffen door gelukkig niet zo heftige epileptische aanvallen die hij wild om zich heen slaand wist te verwerken. Toch bleek operatief ingrijpen noodzakelijk. Twee weken later moest dat plaatsvinden in een Universitair Medisch Centrum zodat de man ook eens onder professoren kon verkeren.

Inmiddels was er via e-mail contact met de platonische vriendin geweest die best wel geschrokken was. De winter had inmiddels zijn ijzelende vingers naar het Noorden des lands uitgestoken. Mensen schaatsten op straat, het openbaar vervoer per trekschuit/postkoets trein/bus was uitgevallen, scholen waren gesloten. De platonische vriendin stelde voor dat de man bij haar, in haar woonplaats, zou overnachten omdat de snelweg van daar naar de professoren goed berijdbaar was, in tegenstelling tot de boerenbinnenweggetjes die van het Friesche dorpje naar de grote stad leidden. Bijkomend probleem was dat de man zelf geen automobiel mocht besturen vanwege zijn recente epileptische belevenissen.
De man pakte zijn weekendtas met pyama, tandenborstel en scheerapparaat en stapte bij de platonische vriendin in de auto. In haar woonplaats gearriveerd keuvelden zij onder het genot van een kopje koffie genoeglijk enkele uren over van alles en nog wat.
En toen viel opeens het kwartje, de man op zijn kniën, voor zijn opeens niet meer platonische vriendin en vertelden ze elkaar hoeveel ze malkander lief hadden.

Ze hebben inmiddels besloten dat ze samen verder willen op hun levenspad. De man verhuist daarom naar de stad van Bartje waar ze gaan samenwonen. Hun kinderen juichen dat toe, vrienden zeiden ‘dat wisten we al lang’ en ze hopen nog lang en gelukkig hun bed gezellig te laten kraken hun leven te delen.

Een nieuw hoofdstuk in het boek des levens van uw Letterzetter is dus aangebroken, één van de redenen van zijn langere afwezigheid alhier. Maar zoals de oud-gouverneur van het Amerikaanse Californië ooit eens zei:
I’ll be back!
 
 

Advertenties
%d bloggers liken dit: