De man en zijn hart II

 
 
Niet weten wat later komt… ken je die uitdrukking?

De laatste zin die ik in het vorige stukkie schreef was meer dan profetisch.
Na gedotterd te zijn leek alles goed te gaan.
Voorspoedig herstel, geen wolkje aan de lucht.
Tot er weer een rugpijn kwam die me heel veel deed denken aan wat ik al eens meegegemaakt had… Dus terug naar de cardioloog in Assen die niets kon ontdekken en het op spierpijn hield. Ik was thuis aan het klussen geweest, dus voor haar was dat een logische gevolgtrekking.
Tot ik de volgende dag, op 13 juli, weer terug kwam, deze keer met de ambulance want de rugpijn was te heftig om op een andere manier in het ziekenhuis te komen.
Weer niks te vinden.
Ik opperde op een gegeven moment of het misschien een longembolie kon zijn.
‘Nee, dat kan niet, u krijgt zoveel bloedverdunners, dat kan het niet zijn. Maar om alles uit te sluiten maken we een echo van uw hart, goed?’
Na de echo was er overleg, ik hoorde nog niets van de cardioloog. De echo was ook naar het UMCG gestuurd en op een gegeven moment hoorde ik van de arts op de spoedeisende hulp dat ik me niet meer mocht bewegen, stil moest blijven liggen en met spoed en de ambulance naar het UMCG ging.
Ik heb in Assen geen cardioloog meer gezien.

In Groningen stond een operatieteam klaar. De chirurg wilde eerst een gesprek met mij en mijn vriendin.
‘We moeten u met spoed opereren, meneer. Er zit bloed in het hartzakje en de achterkant van uw hart waar littekenweefsel zit van een vorig infarct, staat op scheuren. Als we niets doen, geef ik u nog één, misschien twee dagen, dan scheurt het en gaat u dood.’
Dat kwam hard aan.
‘Als u opereert, maak ik dan een kans?’ vroeg ik even later.
‘Er is een mogelijkheid dat u het niet overleeft, de schade is aanzienlijk. Maar we zullen alles doen om uw hart te repareren, we zetten er een matje in om de zwakke plek te versterken en maken alles netjes dicht.’
‘Ik heb dus geen alternatief… opereren dus en doe uw stinkende best!’
Hij knikte en er speelde een glimlach om zijn mond.
‘Doen we.’

Dokter Hartman (what’s in a name) was zeven uur met mij bezig.
’s Nachts om 1 uur kregen mijn vriendin en mijn zoon, die inmiddels ook gearriveerd was, bericht dat ik op de IC lag en dat de operatie achter de rug was.
Ze hielden me twee dagen ‘onder water’ op de IC, omdat het hart moest herstellen van de forse ingreep.
 
 
– vervolgt –
 
 

%d bloggers liken dit: